Kalabalıkta yanlışlıkla senin sesini duydum, dönüp baktım; yoktun.

Gurbet, insanın kendisini özlediği yerdir.

Telefonumu boşuna kontrol ettiğim her seferde biraz daha özlüyorum.

Özlem, sevginin zamanla çarpılmış hâlidir.

En zor akşamlar, "keşke burada olsaydı" dediğim akşamlar.

Seni özlemek, hiç bitmeyen bir cümlenin ortasında kalmak gibi.

Bir insanı özlemek, aslında kendine ait bir parçayı özlemektir.

Adını duymadığım günler daha uzun geçiyor.

Uzaklık bir sayı değil; her akşam yeniden hesaplanan bir yorgunluk.

Aynı gökyüzüne bakmak yetmiyor artık, aynı odada olmak istiyorum.