8 itiraf
Söylenemeyen her cümle bir yerde birikir. Burada ziyaretçilerimizin adını vermeden ya da adıyla paylaştığı gerçek itiraflar var. Hepsi moderasyondan geçmiştir.
Sayfa 1 / 1
Kavga ettik ve o "konuşalım" dedi. Ben "konuşacak bir şey yok" dedim. Üç gün bekledim, aramadı. Ben de aramadım. Üç gün üç haftaya, üç hafta üç yıla döndü. Geçen ay bir düğünde gördüm, yanında biri vardı ve mutlu görünüyordu. İyi ki mutlu. Ama o gün "tamam konuşalım" deseydim ne olurdu, bilmiyorum ve artık öğrenemeyeceğim.
İki yıldır aynı ofiste çalışıyoruz. Her sabah kahvesini nasıl içtiğini biliyorum, hangi şarkıyı mırıldandığını biliyorum. O benim sadece iyi bir iş arkadaşı olduğumu düşünüyor. Söylesem her şey değişir; söylemesem hiçbir şey olmaz. İkisi de kötü. Bugün bu yazıyı göndereceğim ve sonra kapatacağım telefonu. En azından bir yerde yazılı olsun.
Herkese "iyiyim" diyorum. İş yerinde güler yüzlüyüm, arkadaş ortamında esprili. Eve gelince kapıyı kapatıp yere oturuyorum, bazen yarım saat öyle kalıyorum. Kimse fark etmiyor, çünkü fark edilmesini istemiyorum. Bu itirafı yazarken bile silip silmemeyi düşündüm. Ama sanırım birinin okuması iyi gelecek. Belki başka biri de aynı şeyi yaşıyordur.
Lise ikideyken matematikten kalıyordum. Öğretmenim beni öğle aralarında ücretsiz çalıştırdı, üç ay boyunca. Sonra üniversiteyi kazandım, taşındım, hayat aktı. Geçen yıl vefat ettiğini öğrendim. Bir kere bile gidip teşekkür etmedim. Şimdi mühendisim ve her hesap yaptığımda onun tahtaya yazdığı o formülü görüyorum. Umarım bir yerlerde biliyordur.
Küçükken annem bana hep sinirli gelirdi. Neden hiç oynamıyor, neden hep yorgun diye düşünürdüm. Şimdi kendim iki çocuk büyütüyorum ve akşam sekizde kanepeye çöktüğümde onun yüzünü hatırlıyorum. Dün aradım, hiçbir şey söylemedim, sadece "seni özledim anne" dedim. Ağladı. Ben de ağladım ama duymasın diye telefonu kapattım.
Onun için çok sevindim, gerçekten. İşi de aldı, evi de. Ama gece yatakta bir şey var içimde, adını koyamadığım. Kendimden utanıyorum. On beş yıllık arkadaşız, bana hep destek oldu. Şimdi ona sarılırken bile bir an duraksıyorum. Bunu kimseye söyleyemem, en çok da ona. Belki de burada yazmak yeter. Belki de yazdıkça geçer.
Toplantıdaydım. Ekranda adını gördüm, "sonra ararım" dedim. Akşam aradığımda telefonu annem açtı. O gün ne söyleyecekti bilmiyorum. Muhtemelen hiçbir şey, muhtemelen sadece "napıyorsun oğlum" diyecekti. İki yıl oldu, hâlâ her telefon çaldığında ilk çalışta açıyorum. Kimseye söylemedim bunu, çünkü herkes "kendini suçlama" diyecek. Suçlamıyorum. Sadece hatırlıyorum.
Üniversite yıllarımda her sabah aynı durakta beklerdim. O da orada olurdu. Hiç konuşmadık, sadece birkaç kere göz göze geldik ve gülümsedik. Mezun olduk, herkes dağıldı. Şimdi otuz yaşındayım, evliyim, mutluyum. Ama o durağın önünden her geçtiğimde hâlâ bir an duraksıyorum. Kimseye anlatmadım bunu. Kötü bir şey yapmıyorum, biliyorum. Sadece hayatta hiç başlamamış bir şeyin bile bu kadar yer kaplayabilmesi tuhaf geliyor.
İnsan hissettiğini adlandırabildiğinde onu taşımayı öğrenir. Yıllarca içeride tutulan bir cümlenin bir kere yazılması, çoğu zaman onu hafifletir. Buradaki itirafların önemli bir kısmı «kimseye söyleyemedim» diye başlar; okuyanlar ise çoğunlukla «bunu yaşayan tek kişi ben değilmişim» diyerek ayrılır.
«Anonim yayınla» seçeneğini işaretlediğinizde adınız veritabanına kaydedilmez; moderasyon ekibi de listede bir isim göremez. Yalnızca kötüye kullanımı engellemek için IP adresi tutulur ve bu kayıt hiçbir sayfada gösterilmez, üçüncü taraflarla paylaşılmaz.
Bu sayfadaki itiraflar paylaşmanın rahatlığını verir ama profesyonel desteğin yerini tutmaz. Uzun süredir geçmeyen bir çöküntü hissediyorsanız bir uzmana danışmayı düşünün. Türkiye'de ALO 183 Sosyal Destek Hattı ücretsiz ve gizlidir.