Seni düşünmek, kalabalık bir odada tanıdık bir yüz görmek gibi.

Sana anlatacaklarım bitmiyor, çünkü seninleyken her şey yeniden başlıyor.

Gözlerin, bütün gün konuştuğum kalabalıkta sustuğum tek yer.

Sen, telaşımın ortasına konmuş bir mola gibisin.

Yanımda uyuduğun geceler, dünyanın en sessiz yerinde yaşıyorum sanıyorum.

Elini tuttuğumda saatin durduğunu sanıyorum; oysa duran benim aceleciliğim.

Seni sevmek, bildiğim en kolay iş ve öğrendiğim en zor sanat.

Bana iyi geldiğini fark ettiğim gün, iyi olmayı da öğrendim.

Aşk, birinin sıradan bir gününü sebepsizce güzelleştirmek istemektir.

Seni sevmek, sabahın en erken saatinde uyanıp güneşi beklemeye benziyor; yorucu ama vazgeçilmez.