Yıllardır sakladığım bir cümle var, artık ağırlaştı: sen benim için özelsin.

Bunu söylemem gerektiğini biliyordum; ne zaman söyleyeceğimi bilmiyordum. Şimdi.

Kalbimi söylemekten korkuyorum ama saklamaktan daha çok yoruluyorum.

En kötü ihtimalle "hayır" dersin; en iyi ihtimalle hayatım değişir.

Adını her düşündüğümde bir cümle kuruyorum; bugün gönderiyorum.

Cesaretim bugün buraya kadar yetti: seni seviyorum.

Susmak beni koruyordu ama artık yormaya başladı.

Uzun zamandır söylemeye çalıştığım şey çok kısaymış: seni seviyorum.

Belki sen de biliyorsun ama duymak istersin diye söylüyorum.

Bunu okuduğunda her şey değişebilir; yine de yazıyorum.