2 itiraf
Pişmanlık, en çok kimseye anlatılamadığında büyür. Bu sayfa onu bırakmak isteyenler için.
Kavga ettik ve o "konuşalım" dedi. Ben "konuşacak bir şey yok" dedim. Üç gün bekledim, aramadı. Ben de aramadım. Üç gün üç haftaya, üç hafta üç yıla döndü. Geçen ay bir düğünde gördüm, yanında biri vardı ve mutlu görünüyordu. İyi ki mutlu. Ama o gün "tamam konuşalım" deseydim ne olurdu, bilmiyorum ve artık öğrenemeyeceğim.
Toplantıdaydım. Ekranda adını gördüm, "sonra ararım" dedim. Akşam aradığımda telefonu annem açtı. O gün ne söyleyecekti bilmiyorum. Muhtemelen hiçbir şey, muhtemelen sadece "napıyorsun oğlum" diyecekti. İki yıl oldu, hâlâ her telefon çaldığında ilk çalışta açıyorum. Kimseye söylemedim bunu, çünkü herkes "kendini suçlama" diyecek. Suçlamıyorum. Sadece hatırlıyorum.