Uzun ince bir yoldayım,
Gidiyorum gündüz gece.
Bilmiyorum ne hâldeyim,
Gidiyorum gündüz gece.
5 dize1Kısa alıntı
Â
Âşık Veysel
Âşık Veysel Şatıroğlu
1894 – 1973Cumhuriyet DönemiHalk ozanı, saz şairiTelifli
Türk halk müziğinin ve âşık geleneğinin son büyük ustası; "Kara Toprak" ve "Uzun İnce Bir Yoldayım"ın ozanı.
Eserleri 1 Ocak 2044'e kadar telif korumasındadır. Bu sayfada biyografi, künye ve kısa alıntılar yer alır. Telif politikamız
Âşık Veysel Kimdir? Hayatı
Sivas'ın Şarkışla ilçesine bağlı Sivrialan köyünde doğdu. Yedi yaşında geçirdiği çiçek hastalığı sonucu bir gözünü, kısa süre sonra bir kaza sonucu diğer gözünü kaybetti. Babası ona teselli olsun diye saz aldı; Veysel'in yolu böyle açıldı.
1931'de Sivas'ta düzenlenen Halk Şairleri Bayramı'na katıldı ve burada tanındı. Ahmet Kutsi Tecer'in desteğiyle adı ülke geneline yayıldı. Köy enstitülerinde saz öğretmenliği yaptı, Anadolu'yu dolaşarak binlerce öğrenciyle buluştu.
1965'te TBMM tarafından "Türk diline ve millî birliğe hizmeti" gerekçesiyle kendisine maaş bağlandı. 1973'te doğduğu köyde vefat etti.
Edebî Kişiliği ve Üslubu
Veysel'in şiirinde toprak, dostluk, ölüm ve yolculuk temel temalardır. Dili son derece sadedir; hiçbir süse başvurmadan doğrudan söyler. Görmediği dünyayı anlatırken kullandığı somut ayrıntılar, şiirlerine şaşırtıcı bir görsellik kazandırır.
"Uzun ince bir yoldayım" mısrası, hayatı bir yolculuk olarak anlatan Türkçenin en bilinen dizelerindendir. "Kara Toprak" ise insanın toprakla ilişkisini bir dostluk hikâyesine dönüştürür.
Âşık Veysel Ünlü Dizeleri
Uzun ince bir yoldayım, gidiyorum gündüz gece.
Benim sadık yârim kara topraktır.
Dostlar beni hatırlasın.