Seni değil, seninleyken olduğum kişiyi de özlüyorum.

Telefonumu boşuna kontrol ettiğim her seferde biraz daha özlüyorum.

En zor akşamlar, "keşke burada olsaydı" dediğim akşamlar.

Özlem, sevginin zamanla çarpılmış hâlidir.

Aynı gökyüzüne bakmak yetmiyor artık, aynı odada olmak istiyorum.

Kalabalıkta yanlışlıkla senin sesini duydum, dönüp baktım; yoktun.

Bir insanı özlemek, aslında kendine ait bir parçayı özlemektir.

Gurbet, insanın kendisini özlediği yerdir.

Özlemek, birini yanında olmadan da yaşamaya devam etmek zorunda kalmaktır.

Uzaklık bir sayı değil; her akşam yeniden hesaplanan bir yorgunluk.