Serbest

Beni başka şafakta

Başka mavide asacaklar.

Duymayacağım artık kulağımı ağrıtan o sesleri.

Taburemin

Var mı beni içinizde tanıyan

Yaşanmadan çözülmeyen sır benim

Kalmasa da şöhretimi duymayan

Kimliğimi tarif etmek zor benim

Yıldızlara baktırdım, fallara çıkmıyorsun,

Seni görmem imkânsız rüyalarım olmasa.

Pencereden bakmıyor, yollara çıkmıyorsun;

Seni görmem imkânsız rüyalarım olmasa...

Aklıma düştü gözlerin

Boynumu büktüm ağladım

Elveda dediğin yerin

Yanına çöktüm ağladım

Olur ya gün gelir ölürsem eğer

Ayrılma ilk gece kal mezarımda

Yar senin yolunda ölmeği değer

Ağıtlar yak ağla gel mezarımda

Mona Rosa. Siyah güller, ak güller;

Gülce'nin gülleri ve beyaz yatak.

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;

Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.

Sen miydin o, yalnızlığım mıydı yoksa

Kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi

Böylece bir kere daha boynunlayız sayısız

Selâmlar götüren bir zaman denizinde

ben sana mecburum bilemezsin

adını mıh gibi aklımda tutuyorum

büyüdükçe büyüyor gözlerin

Seni anlatabilmek seni.

İyi çocuklara, kahramanlara.

Sana gitme demeyeceğim.

Üşüyorsun ceketimi al.

Günün en güzel saatleri bunlar.

Yanımda kal.

Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.

Dante gibi ortasındayız ömrün.

Hapishane yıllarında Piraye'ye yazılmış

mektup-şiirlerden.

Dörtnala gelip Uzak Asya'dan

Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan

bu memleket bizim.

Bedava yaşıyoruz, bedava;

Hava bedava, bulut bedava;

Dere tepe bedava;

Yağmur çamur bedava;

Hiçbir şeyden çekmedi dünyada

Nasırdan çektiği kadar;

Hatta çirkin yaratıldığından bile

O kadar müteessir değildi;

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı

Önce hafiften bir rüzgâr esiyor;

Yavaş yavaş sallanıyor

Yapraklar, ağaçlarda;