Sâdâbâd Şarkısı
Bir safâ bahş edelim gel şu dil-i nâşâda
Gidelim serv-i revânım yürü Sa'dâbâd'a
İşte üç çifte kayık iskelede âmâde
Gidelim serv-i revânım yürü Sa'dâbâd'a
Gülelim oynayalım kâm alalım dünyâdan
Mâ-i tesnîm içelim çeşme-i nev-peydâdan
Görelim âb-ı hayât aktığın ejderhâdan
Gidelim serv-i revânım yürü Sa'dâbâd'a
Geh varıp havz kenârında hırâmân olalım
Geh gelip kasr-ı cinân seyrine hayrân olalım
Gâh şarkı okuyup gâh gazel-hân olalım
Gidelim serv-i revânım yürü Sa'dâbâd'a
İzn alıp cum'a namâzına deyu mâderden
Bir gün uğrulayalım çerh-i sitem-perverden
Dolaşıp iskeleye doğru nihân yollardan
Gidelim serv-i revânım yürü Sa'dâbâd'a
Bir sen ü bir ben ü bir mutrib-i pâkîze-edâ
İznin olursa eğer bir de Nedîm-i şeydâ
Gayrı yârânı bugünlük edip ey şûh feda
Gidelim serv-i revânım yürü Sa'dâbâd'a
Şiirin Çözümlemesi
Sözlük
Dil-i nâşâd: mutsuz gönül · serv-i revân: yürüyen servi (sevgili) · âmâde: hazır · kâm almak: zevk almak · hırâmân: salınarak yürüyen · mâder: anne · mutrib: çalgıcı.
Açıklama
Lâle Devri'nin ruhunu en iyi anlatan şiirdir. Sâdâbâd, Kâğıthane'de III. Ahmed döneminde yapılan mesire yeridir. Nedîm burada divan şiirinin soyut sevgilisini gerçek bir İstanbullu'ya dönüştürür: kayığa binilir, çeşmeden su içilir, annesinden izin alınarak gizlice buluşulur.
Dördüncü bentteki "cuma namazına gidiyorum diyerek annesinden izin almak" ayrıntısı, divan şiirinde eşine az rastlanır bir gündeliklik taşır. Bu somutluk, Nedîm'i çağdaşlarından ayıran şeydir.